Driving home again!

Na een heerlijk nachtje slapen (dat alleen verstoord werd door de airco die op standje noordpool stond) stonden we om 8 uur op. Ontbijt in het hotel was niet inbegrepen maar daar had Ron al een oplossing voor gevonden, verderop in de straat zat een Ihop en aangezien hij daar al eens gegeten had wist hij te vertellen dat het ontbijt er heerlijk was. Ik had de meeste bagage de avond ervoor al ingepakt dus we hoefden alleen de laatste dingetjes nog in de koffertjes te mikken en we waren klaar om te gaan. Voordat we gingen heb ik nog wel even koffie gezet want zonder koffie ben ik niets.....

Uitchecken was zo gepiept, de receptioniste vroeg nog of we het naar onze zin hadden gehad en na mijn bevestigende antwoord wenste ze ons een goede reis toe en stapten we weer in de auto.

 

Op naar Ihop voor het ontbijt! Na 5 minuten waren we er al en kregen we meteen een tafeltje toegewezen. De keuze voor onze ontbijtjes liep een beetje uiteen: Ron had een vegetarische omelet (met champignons, paprika, uitjes, cheddarkaas) met toast, ik had dezelfde omelet maar dan met extra ham en hash browns, Michelle had een enorme wafel met rood fruit en slagroom en Pascal had een grilled cheese-sandwich vergezeld door een bakje gemengd vers fruit.

 



 

 

 

Na deze heerlijke maaltijd stapten we weer in de auto om op weg te gaan naar Windermere, een rit van ruim 7 uur! Na ongeveer anderhalf uur zag ik een groot beeld van een dolfijn naast de weg met een bord Dolphin Rescue Center. Aangezien we dolfijnen prachtig vinden besloten we te gaan kijken of we het konden bezoeken.

 

 

Dat kon en na het betalen van het entreegeld liepen we naar binnen. Het bleek een soort opvangcentrum voor dolfijnen te zijn, dolfijnen de gewond zijn geraakt worden hier opgevangen en blijven er vaak ook wonen. Er wonen ook dolfijnen die er geboren zijn. Het leek een beetje op de lagune van het Dolfinarium maar dan afgezet met netten. Je kon ze overal erg goed zien en het leuke was dat ze de mensen ook observeren. Er waren er een aantal aan het spelen, dat was echt een leuk gezicht!

 

 



 



 





Na anderhalf uur besloten we weer verder te gaan want we hadden nog een behoorlijke rit voor de boeg! De temperatuur liep lekker op (graadje of 32) maar gelukkig doet onze airco het prima en raakten we niet oververhit..... De tocht verliep lekker vlot, ik zou het stuur van Ron overnemen na Miami (ongeveer op de helft) maar dat liep toch even anders. Net voorbij Miami begon het namelijk behoorlijk te regenen en zoals de gemiddelde Floridaganger weet rijden Amerikanen normaal al niet goed maar als het regent wordt het nog beroerder! Ron besloot dus dat het beter was als hij nog even door zou rijden en ik het zou overnemen als het beter werd. Uiteindelijk heb ik de laatste twee uur gereden, alleen een beetje jammer dat de rest van het gezin dan rare foto's gaat maken en berichten op Facebook gaat plaatsen.

Mama rijdt!

Dat valt toch best mee?

 



 

 

 

 

 

 

 

 

Onderweg zag ik een paar zwarte dingen bij de bosrand, ik dacht dat het gieren waren maar het bleken zwijntjes te zijn (opmerking van dochterlief: gieren hebben toch niet vier poten en een staartje mam!). Mijn antwoord hierop was dat ik het niet goed kon zien aangezien het belangrijker was om op de weg te letten nietwaar.....

 

Onderweg hebben we contact opgenomen met Bertha en Dirk om te vragen wat hun plannen waren met eten. Volgens de navigatie zouden we rond 18.15 uur in de regio Lake Buena Vista aankomen dus we spraken af bij Applebee's. We arriveerden inderdaad om 18.15 uur en de Blankies kwamen 5 minuten later. De maaltijd was heerlijk (as usual) en we waren uiteindelijk rond een uur of 9 thuis. Als je het aantal tassen zag die uit de auto kwamen zou je zeggen dat we een week weg waren geweest, hihi. Bertha ging een pot koffie zetten dus we namen nog een lekker bakkie en daarna nog een drankje. Ron ging naar bed en ik volgde rond 23.30 uur (ik zat mijn blog nog bij te werken).

Einde van een paar leuke dagen!!