Dagje aanrommelen

Allereerst wil ik iedereen die ons blog volgt weer hartelijk bedanken voor het lezen en de reacties die we krijgen! Ik vind het zelf uiteraard erg leuk om het blog bij te houden maar het is altijd leuk om te zien dat zoveel mensen het leuk vinden om over onze belevenissen te lezen! Hierbij het verslag van vandaag:

Ook vandaag waren we helaas al weer vroeg wakker met dank aan een klein draakje die om half 5 kwam vragen waar de lader van de Ipad was (grrrrr). Nadat Ron hem weer naar zijn bed had gestuurd met de mededeling: "ga slapen, het is nog veel te vroeg" (ik deed alsof ik sliep) vertrok hij weer naar zijn slaapkamer maar echt lekker geslapen heb ik daarna niet meer.

Ik ben uiteindelijk rond een uur of 7 maar opgestaan want Ron en ik hadden ook nog een afspraak met de eigenaar van de golfacademie waar we ons huis aan verhuren. Toen ik beneden kwam bleek iedereen al wakker te zijn en de kids wilden zwemmen dus die doken allemaal het bad in! We hadden nog voldoende eten om een ontbijtje klaar te zetten dus we hoefden niet naar de Publix, dat scheelde alweer...... Na het ontbijt vertrokken Ron en ik naar de French Bakery voor onze afspraak maar voordat we de deur hadden dichtgetrokken ontvingen we een berichtje dat de bakery gesloten was en we naar MacDonald's zouden gaan (die zit er bijna naast). Tom en Daryl bleken er al te zijn en na een geanimeerd en zeer positief gesprek hebben we besloten om de huur van ons huis weer een jaartje te verlengen, dit houdt in dat we in de kerst- en zomervakantie wederom naar Windermere kunnen omdat de studenten er dan niet zijn :).
Toen we weer thuis waren zijn we weer in de auto's gestapt om een bakkie koffie te gaan drinken bij Remco. Ron heeft al eens eerder bij hem gelogeerd (hij heeft een villa in Kissimmee die hij verhuurd aan vakantiegangers) maar ik had zijn huis nog niet gezien. We werden zeer hartelijk ontvangen en hebben een rondleiding door zijn huis gehad, echt een hele leuke villa die ook van alle gemakken is voorzien.
 

 

Als je bij het zwembad zit heb je een prachtig uitzicht over een natuurgebied met een meertje. De alligators die er wonen lieten zich helaas niet zien, wel hebben we nog een aantal schildpadjes gespot!

Om een uur of 1 namen we weer afscheid want Denise moest langs de bowling op Orange Blossom Trail om een nieuwe bal uit te zoeken, ook had ze een afspraak met de eigenaar van de shop die had beloofd om haar te trainen tijdens deze vakantie. Bij aankomst aldaar bleek hij echter even weg te zijn, hij zou tussen 16.00 en 17.00 uur terugkomen. Omdat we toch wel honger hadden zijn we toen maar naar de Florida Mall gereden om daar op de Foodcourt wat te eten. Het was behoorlijk druk maar we wisten toch nog een tafeltje te bemachtigen! De Blankies waren het er al meteen over eens wat ze gingen eten: Five Guys! Ron ging voor Chinees, Michelle en Pascal voor pizza en ik voor een gyros wrap. Kortom lekker gevarieerd gegeten :). Na het eten gaf Ron aan graag naar huis te willen want hij voelde zich weer niet zo lekker. We gingen collectief nog even naar het toilet en daar heb ik de meest originele toiletrolhouder ooit gezien:
Multifunctioneel plastic zakje...


De mannen moesten uiteraard nog even een sportwinkel in waar shirtjes hingen van alle landen die tijdens het WK hadden gespeeld, ze hadden er ook nog een leuke "opstelling" gemaakt met poppen die de outfits van de 4 halve finalisten aanhadden:
 




De Blankies zijn daarna naar de bowling zijn gereden en wij naar huis zodat Ron nog even kon slapen. Ik ben nog even naar de Publix gereden om mijn schoonmaakspullen en zo aan te vullen en was rond een uur of 6 weer thuis, de Blankies kwamen een minuut of 15 later thuis. De bestelling voor de bowlingballen voor zowel Daphne als Denise zijn geplaatst. Het enige nadeel is dat ze woensdag tussen 14.00 en 15.00 uur klaar zijn en laat de halve finale voetbal nou om 16.00 uur beginnen...... Ik ben benieuwd hoe Dirk dit op gaat lossen!

Omdat we zo laat geluncht hadden besloten we maar niet uit eten te gaan, we hebben pizza en Chinees laten bezorgen. Het viel me overigens mee dat de levering van onze Chinese maaltijd goed is gegaan want de dame aan de telefoon sprak heel slecht Engels dus ik zag mijn geest al zweven! Na de heerlijke maaltijd zijn Ron, Dirk, Bertha en Daphne nog even naar de Walmart gereden (Dirk moest scheermesjes hebben, volgens mij wilde hij gewoon even shoppen) en had ik dus even tijd om dit blog weer te typen.

Ben benieuwd wat we morgen gaan doen, see you!

Wat een nacht en van alles en nog wat!

Onze eerste nacht in Florida verliep helaas niet geheel vlekkeloos..... Nadat ik gisteravond tot 22.30 uur heb zitten wachten op de koffers (waardoor we nog wel het 4th of July vuurwerk konden zien van Disney) ben ik toch maar mijn bedje ingekropen. Helaas ging rond middernacht mijn Amerikaanse mobiel, het bleek een dame te zijn die onze koffers moest afleveren maar het adres stond niet in haar GPS, dat kan wel kloppen want we zitten in een nieuwe wijk. Ron heeft vervolgens globaal uitgelegd hoe ze moest rijden en ze gaf aan er ongeveer een half uurtje later te zijn. Om 00.38 ging mijn telefoon weer, ze kon het toch niet vinden :(. Ron heeft haar daarna zo ongeveer onze straat ingepraat dus tegen een uur of 1 hadden we onze koffers en konden we proberen verder te slapen.

Dat slapen duurde helaas ook niet al te lang want om 4.30 uur liep Pascal al te kletsen en ook de meiden bleken al wakker te zijn. Dat hield dus in dat we om een uur of 5 aan ons eerste bakkie koffie zaten (beetje brak, dat dan weer wel). De meiden vroegen of we niet naar de Walmart konden gaan want, aldus dochterlief, die zijn toch 24/7 open! Na een verkwikkende douche en het wachten op iedereen liep het al tegen zevenen dus werden de plannen gewijzigd en zijn Ron, Pascal en ik eerst naar de Publix gereden om inkopen te doen zodat we lekker konden ontbijten. Voor Pascal betekende dit zijn eerste gang naar de bakkersafdeling om zijn free cookie te halen, hij ook weer blij! Bij thuiskomst konden we meteen aan tafel want de meiden hadden de tafel al gedekt.
Lekker buiten ontbijten
Na het ontbijt hebben we nog wat spullen opgeruimd en zijn toen in de auto's gestapt want de huurauto moest teruggebracht worden naar het Alamo kantoor op het Disney Shades of Green, dit verliep allemaal lekker vlot.
De portiersloge
Ons "gezin" in de auto



Ron besloot de Walmart aan Highway 50 te pakken (daar is het meestal niet zo'n gekkenhuis) en dat klopte dan ook. Ook hier werden de broodnodige, en minder broodnodige maar wel leuke, zaken in het karretje gemikt. De meiden vermaakten zich onderwijl op de speelgoedafdeling:
Kwik
Kwek


en Kwak!

Toen zijn we de auto weer ingestapt om even naar Sally en Vaughn te gaan want zij hadden tijdens onze afwezigheid de post en pakketjes bij ons huis opgehaald en die wilde Ron graag hebben. We werden weer met enorm enthousiasme ontvangen (dat was uiteraard wederzijds) en ook de tweeling werd uitgebreid geknuffeld. Sally had nog cakepops en die hebben we soldaat gemaakt onder het genot van een kop koffie. Toen we vertelden dat we vanavond met Remco uit eten gingen zei Sally dat ze alleen was want Vaughn moest werken, logisch gevolg: Sally zou ook meegaan! Ron voelde zich helaas nog steeds niet lekker dus besloten we lekker naar huis te gaan zodat hij nog even zijn bed in kon. Dat hield in dat ik voor het eerst in onze nieuwe auto een stuk mocht rijden, hij rijdt heerlijk! Het was alleen een beetje jammer dat de hemel openbrak en de regen dus letterlijk met bakken naar beneden kwam, dit heeft uiteindelijk tot een uur of 4 geduurd (inclusief onweer precies boven ons huis). Om half 5 kwam Remco aan en hebben we nog lekker wat gedronken voordat we naar Macaroni Grill gingen, Sally had vanmiddag al gereserveerd voor 18.00 uur dus dat was wel prettig aangezien we nu met 8 personen kwamen. De meiden waren nog even filmpjes aan het maken (waarbij ze zich uitgeleefd hadden met eyeliner en oogschaduw op hun wangen) dus die moesten zich nog even afschminken voordat we weggingen :).
We hebben Indianen in Windermere!
Bij Macaroni Grill aangekomen was Sally al gearriveerd en we konden meteen aan tafel. Het eten was weer heerlijk alleen hadden ze de cannoli van het menu gehaald wegens te weinig vraag...... Dat maakte me wel een beetje verdrietig hoor! Maar goed, net na het eten viel Pascal op mijn schoot in slaap:
Helemaal van de wereld...
Omdat Bertha en Dirk om 20.31 uur zouden landen hadden we het plan om meteen vanaf het restaurant naar het vliegveld te rijden. Ron besloot echter dat het beter was om Pascal en mij naar huis te brengen zodat hij zijn bed in kon, Remco wilde ons wel wegbrengen dus dat was nog makkelijker. Voordat we thuiskwamen belde Ron echter al op met de mededeling dat Bertha en Dirk nog niet vertrokken waren vanuit Atlanta wegens een technisch mankement of zo, zo kwam het dat hij 10 minuten na ons ook weer thuis was. We hebben toen eerst maar lekker koffie gedronken en op de Ipad gekeken of ze inmiddels onderweg waren, dat bleek het geval te zijn en ze zouden rond 21.15 uur landen. Om 20.45 uur ging Ron daarom de meiden roepen want ze wilden mee naar het vliegveld, na twee keer roepen bleken ze echter alledrie met hun kleren aan in slaap te zijn gevallen.... Uiteindelijk is Ron met Remco naar het vliegveld gegaan, dat vond ik ook wel een fijn idee aangezien hij nog niet helemaal fit is! Ik heb onderwijl met veel pijn en moeite de meiden nog wakker gemaakt om te zorgen dat ze niet in spijkerbroek en t-shirt (en Michelle met haar lenzen in) zouden blijven slapen.

Om 22.00 uur heb ik nog even naar het vuurwerk gekeken en een paar foto's gemaakt:
 










Bertha en Dirk kwamen uiteindelijk rond 23.00 uur thuis, ook voor hun kan het genieten nu beginnen!

De Biegjes vliegen weer uit......

De dag van vertrek was eindelijk weer aangebroken (sorry hoor)! Om 5.45 uur liep, na een onrustige nacht omdat Ron enorm moest hoesten en grieperig was, mijn wekkertje af want om een uur of 7 zou Stefan ons naar Schiphol brengen. Daphne en Denise wilden nog een nachtje thuis slapen dus we hadden afgesproken dat Bertha ze rechtstreeks naar Schiphol zou brengen.

Bijna onze gehele bagage
Om 7.50 uur kwamen we aan, het was een drukte van jewelste maar gelukkig konden we de auto nog wel goed parkeren bij vertrekhal 2. We hadden van Bertha inmiddels gehoord dat we balie 17 moesten hebben dus daar liepen we meteen naartoe, Bertha en de meiden stonden daar ook. Inchecken voor de vlucht naar Londen hadden we thuis al gedaan, alleen de boardingpassen voor Orlando moesten nog geregeld worden. Het aantal koffers dat we mee hadden viel mee, ik heb er met veel pijn en moeite 2 weten te vullen. De andere 2 staan al in ons huis dus aan het einde van de vakantie kunnen we met 4 koffers terug. Daphne en Denise hadden allebei een koffer om in te checken, ook werd de handbagage voorzien van labels.
 
 
Na een minuut of 10 was alles geregeld en was het tijd voor de meiden om afscheid te nemen van hun moeder, gelukkig hoeven ze haar nu niet lang te missen want zondagavond komen Bertha en Dirk ook aan op Orlando waarna ze tot 24 juli bij ons blijven. Ook bij de grenscontrole viel de drukte mee, ik vind het alleen wel grappig dat er dus totaal niet wordt gevraagd naar een verklaring dat de meiden met ons mee mogen...... en ik had er nog wel zo mijn best op gedaan! Maar goed, nadat we alle verplichte figuren hadden afgewerkt gingen we eerst maar eens ontbijten bij Grand CafĂ© Amsterdam. Pascal, Daphne en Denise namen een tosti, Ron en ik een uitsmijter en Michelle een English Breakfast. Laat ik het kort samenvatten: de tweeling en Pascal zaten met lange tanden te eten, ik heb de helft van mijn 3 boterhammen opgegeten, Ron bijna alles en Michelle heeft vermoedelijk een maag met winteropslag (of een lintwurm) want die heeft alles opgegeten!
Felfie (foto van een selfie)
Waar laat ze het?
Omdat Ron zich nog altijd niet lekker voelde hebben we lekker lang gezeten waarna we rond een uur of half 10 richting gate D29 wilden wandelen. Oh, ja we kwamen er ook nog achter dat Denise haar complete toilettas mee had in haar handbagage. Helaas zaten hier ook flessen in die groter waren dan 100 ml en dus niet mee mochten....
"Oeps" momentje
Michelle wilde, voordat we gingen lopen, eerst nog een frappucino halen (kind van haar moeder) dus moesten we even wachten. Tegen een uur of 10 waren we bij security die er erg veel zin in hadden! Ze maakten grapjes en waren erg vrolijk, Pascal kreeg weer eens vertederende reacties omdat hij keurig netjes zijn Ipad uit zijn koffertje haalde en heel lief met de dame achter het apparaat stond te kletsen! Bij de gate aangekomen stond het vliegtuig er nog niet (we zouden om 10.25 uur vertrekken) dus de schrik sloeg me om het hart. We zouden namelijk om 10.25 (Engelse tijd) op Londen Gatwick landen en om 11.20 uur ging het vliegtuig naar Orlando. Het vliegtuig arriveerde om 10.10 uur en er werd al snel omgeroepen dat we vertraging zouden hebben tot 10.40 uur.
toen alles nog goed leek te gaan....
mobiele eenheid


Daar was hij eindelijk!










Wij, als doorgewinterde reizigers, wisten toen meteen dat dat dus niet zou lukken en dat we onze volgende vlucht zouden missen..... Maar goed, we legden ons er maar bij neer (je kunt er toch niets aan veranderen) en stapten goedgemutst het vliegtuig is. Uiteindelijk vertrokken we tegen 10.50 uur, de vluchttijd was 45 minuten alleen de gate zou sluiten om 11 uur. Iedereen die wel eens via Gatwick heeft gevlogen weet dat het geen haalbare kaart is!
De vlucht ging lekker vlot, we kregen nog een zakje chips en een drankje aangeboden en daar houden wij van!
Ze hebben er zin in!
Ussie


Snackie









Toen we bijna op Gatwick waren werd er omgeroepen dat de mensen die met vlucht BA2037 naar Orlando zouden vliegen opgevangen zouden worden aan het einde van de slurf en dat we dan toch de vlucht zouden halen, JIPPIE!! En inderdaad stond er daar een meneer die ons vertelde waar we heen moesten, toen begon het racen voor ons pas. Eerst naar het security-circus: laptops en Ipads uit de tas, riemen af, vesten uit. Daarna alles weer inpakken en doorlopen naar de gate, uiteraard de laatste op de rij. Ook daar weer paspoort- en boardingpassen laten zien (we stonden te hijgen en te zweten als een stelletje oude paarden) waarna we het vliegtuig in mochten. Michelle voelde zich nogal opgelaten (mam, iedereen kijkt naar ons) maar ons interesseerde het allemaal niet, we hadden de vlucht gehaald!

Omdat iedereen toch al zat konden we ons rustig installeren waarna we rond een uur of 12 het luchtruim kozen voor de 8,5 uur durende reis naar Orlando. We kregen al vrij snel iets te drinken, dat ging er wel in na onze marathon, en ook het eten liet niet heel lang op zich wachten. Pascal kreeg een kindermenu met kipnuggets, aardappelpuree en de vreemde combinatie doperwtjes met witte bonen. Dit werd vergezeld door een bakje yoghurt, rozijntjes, een broodje, een salade met gegrilde groenten en een pakje bessensap. Wij konden zelf kiezen uit thaise kipcurry met rijst, braadworst met aardappelpuree en worteltjes met doperwtjes of pasta met een citroenkorst. Ron en de tweeling hadden de curry en Michelle en ik de worstjes. Ook deze maaltijd werd vergezeld door een broodje, een ondefinieerbare salade (ik ben benieuwd wie weet wat het is, ik heb het nog gevraagd), een bakje mousse met passievruchten en een flesje water. Hoewel de worstjesmaaltijd er op het eerste gezicht niet echt smakelijk uitzag was het toch wel lekker.
Kidsmeal
mash and sausage

Rara, wat ben ik?
De vlucht verliep verder zonder noemenswaardige bijzonderheden en om 15.40 uur zette de piloot ons weer veilig op de grond. De slurf had vandaag niet zoveel zin om zich aan te laten koppelen waardoor we uiteindelijk rond 16.00 uur het vliegtuig mochten verlaten. Bij Homeland was het weer eens nogal druk maar het liep wel redelijk vlot door. Bij de bagagebanden bleken de koffers niet aangekomen te zijn, maar dat hadden we eigenlijk niet anders verwacht. We moesten ons melden bij het kantoortje van British Airways bij de bagagebanden beneden dus daar gingen we naartoe. Helaas hing er op het lege kantoortje een briefje dat ze verhuisd waren naar de derde verdieping bij de incheckbalies. Ik besloot daarop om daar naartoe te gaan terwijl Ron met de kids de huurauto ging regelen. Ik kreeg een briefje waarop ik in moest vullen om welke koffers het ging en naar welk adres het moest en volgens de medewerker zouden de koffers dan vanavond nog bezorgd worden, gelukkig zijn wij niet afhankelijk van de inhoud van onze koffers maar het blijft toch onhandig. Ron bleek inmiddels een auto te hebben uitgezocht dus we konden naar huis toe (in de regen), we hebben de hele rit trouwens voetbal zitten luisteren via de app op de Iphone. Thuis aangekomen hebben we eerst maar even pizza besteld bij Papa John's en hebben toen nog even het laatste stukje van de verlenging en strafschoppen van Nederland gekeken. Iedereen ging hier uit zijn dak toen we wonnen! De kinderen zijn rond een uur of 8 naar bed gegaan en ik ben, min of meer verplicht, maar wakker gebleven om op de koffers te wachten.

Let the fun begin!!

The end.....

Op het moment dat ik dit blog schrijf zit ik weer gewoon op de bank in het grijze Nederland.....

Dinsdagochtend had ik de wekker gezet op half 9 want we wilden om een uur of 10 richting het vliegveld gaan. Onze vlucht zou om 14.00 uur pas vertrekken maar aangezien we hadden afgesproken om nog wat met Sally te gaan drinken en de rijtijd 50 minuten was zouden we op tijd wegrijden. Dat lukte prima want alle koffers waren al ingepakt, alleen het nieuwe kussen van Ester moest nog in mijn koffer gepropt worden (ik moest er wel op gaan zitten om 'm dicht te krijgen)! Na de laatste dingetjes nog te hebben geregeld liepen we de deur uit. Ester maakte nog wat foto's van Stefan met zijn huurauto (en ik daarna ook nog) en toen konden we weg.


Om 11.10 uur kwamen we aan op Orlando Sanford. Eerst moesten we de auto terugbrengen naar Alamo, dat verliep allemaal lekker rustig (dit in tegenstelling tot het altijd drukke Orlando International Airport). We haalden de koffers en tassen uit de auto en liepen toen naar de terminal.

Sally was er nog niet maar appte ons dat ze er met een minuut of 20 zou zijn. Dit was voor ons de aanleiding om alvast in te checken en de koffers af te geven, weer een zorg minder! Ook bij de balie was het heerlijk rustig, via het (nutteloze) zigzag lijntje kwamen we bij de medewerkers die totaal niets te doen hadden zodat we binnen 5 minuten alles geregeld hadden. Vervolgens zijn we weer naar buiten gelopen en kwam Sally eraan. Terwijl we met haar stonden te babbelen ging mijn telefoon, Ron was geland en had nog een grappig verhaal. Hij zat naast een mevrouw in het vliegtuig genaamd Ingeborg die vroeg of Ron soms op het Florida Forum actief was en of we toevallig ook een blog bijhielden..... Op het bevestigende antwoord (klopt, dat doet mijn vrouw) vertelde ze dat ze ons blog volgt, echt grappig! Maar goed, Ron was dus geland maar we zouden hem niet zien want hij moest nog door Homeland en zijn koffer ophalen. Na hem gedag gezegd te hebben namen we ook afscheid van Sally want we wilden nog even wat eten en ons omkleden alvorens het boarden om 13.30 uur zou gaan beginnen. Na een aantal dikke knuffels gingen we door security en zat de vakantie erop.




We hebben nog even wat gegeten op het terras in de vertrekhal (Stefan een clubsandwich en wij een chicken deluxe) en zijn ons daarna maar om gaan kleden want ik ga dus echt niet in mijn korte broek in het vliegtuig zitten :).


Het boarden begon al rond 13.20 uur en ook nu waren er dus hele volksstammen die niet luisterden naar rijnummers en mededelingen over preboarden van mensen die slecht ter been waren, positief puntje vond ik wel dat die mensen allemaal terug werden gestuurd! Maar goed, na een kwartiertje mochten wij ook instappen, we zaten op rij 8 in het midden en zouden dus nog een persoon naast ons (lees mij) krijgen. Zodra deze jongen ging zitten begon ik spontaan te hopen dat hij in Miami uit zou stappen want volgens mij was hij zijn bus deodorant al enige tijd kwijt! Ondanks het feit dat zowel Stefan als ik verkouden waren roken we hem duidelijk......

De vlucht naar Miami duurde maar 45 minuten en tot mijn enorme vreugde stapte mijn buurman uit! We moesten vervolgens een uurtje wachten totdat het vliegtuig getankt had, de nieuwe crew er was en de passagiers uit Miami allemaal waren ingestapt. Rond half 5 kozen we weer het luchtruim en kon de reis van 9 uur gaan beginnen. De entertainmentsystemen werden geactiveerd dus we hadden weer wat te doen. Ik heb lekker "Saving Mr. Banks" gekeken, tijdens de film werd het eten geserveerd. We konden kiezen uit kip of vegetarische pasta, alledrie namen we de kip. De maaltijd bestond dus uit kipfilet met wat kruiden, hele vieze zachte aardappels en gemengde groente. Verder kregen we een bakje macaronisalade, crackers met Monterey jack kaas en een stukje cheesecake. Het smaakte niet slecht maar was (as usual) ook niet echt hoogstaand te noemen ;). We bewaarden de cheesecake voor bij de koffie die later geserveerd werd. Over de rest van de vlucht valt eigenlijk niet zoveel te vertellen, hij verliep rustig en zonder noemenswaardige turbulentie. Om 5.15 uur kwamen de stewardessen langs met koffie, thee en vieze broodjes (alles moet je kopen). We namen alleen (oplos)koffie en thee want ik had Vitalu crackers en mini bakjes jam mee zodat we toch een enigszins redelijk ontbijt hadden. Ester had me overigens eerst uitgelachen om die crackers maar gaf me uiteindelijk toch gelijk!

We zijn uiteindelijk ruim een half uur te vroeg geland waardoor we tegen kwart voor 9 al buiten stonden te wachten tot mijn auto voorgereden werd en we naar het huis van Stefan en Ester konden rijden. Daar aangekomen haalden we hun spullen uit mijn koffer en mijn spullen uit hun handbagage en ben ik meteen doorgereden naar huis. Om 10 uur kwam ik thuis aan alwaar Bep (mijn schoonmoeder) op me zat te wachten en ook Michelle (alias de Gier) was nog thuis want ze heeft toetsweek waardoor ze pas laat op school moest zijn. Uiteraard moesten alle meegenomen t-shirts en overige goederen bekeken worden. Na een kopje koffie heeft Bep Michelle even naar school gebracht en heb ik nog gefacetimed met Ron (die heel erg vroeg wakker was) om daarna Pascal uit school te halen. Hij vloog me om mijn nek en knuffelde me maar ging vervolgens wel met een vriendje mee naar huis om te spelen. Dat vond ik niet erg want dan kon ik nog even lekker gaan slapen, na een verkwikkend dutje heb ik hem om 15.00 uur weer opgehaald en is het gewone leven weer begonnen.

Nu gaan we weer aftellen tot 5 juli! Heel erg bedankt allemaal voor het meelezen en de leuke reacties en graag tot over een paar weken!

Inpakken en opruimen.....

De dag begon weer vroeg, om 8 uur was ik wakker. Zodra ik mijn ogen open had bedacht ik me dat we morgen naar huis gaan en we vandaag dus in moesten pakken :(. Jullie snappen waarschijnlijk wel dat we daar niet echt veel zin in hebben!

Maar goed, we startten rustig met een lekker ontbijtje en gingen eerst de koffers inpakken met het idee dat, zodra dat klaar was, we het huis nog even konden doorwerken. Inpakken ging lekker vlot, ik had mijn koffer al grotendeels ingepakt dus ik was met een kwartiertje al klaar. Ook bij Stefan en Ester verliep alles ook snel, na een uurtje waren zij ook klaar. Ester voelde zich helaas niet zo lekker dus die kroop nog even haar bed in. Stefan en ik gingen nog even opruimen en de kamers in orde maken voor onze volgende vakantie (die gelukkig al snel is) om daarna nog even naar de Walgreens te rijden om nog wat vergeten artikelen te halen.

Bij thuiskomst heb ik nog even lekker in het zonnetje gezeten en met het thuisfront gefacetimed. Hopelijk lukt het morgen om nog telefonisch contact met Ron te hebben als we op Sanford zijn, hij komt namelijk aan met het vliegtuig waar wij mee vertrekken dus we zijn wel op hetzelfde vliegveld maar zien elkaar niet!
Rond een uur of 5 gaf Ester aan zich weer wat beter te voelen dus besloten we toch uit eten te gaan, we wisten alleen niet wat we wilden..... Omdat wij in de meivakantie bij Macaroni Grill in Winter Garden at Fowlers Grove hadden gegeten en me dat goed was bevallen besloten we daar heen te gaan. Voordeel van de restaurants daar is dat het niet zo druk is omdat het buiten het toeristische gebied is. Dat bleek wel uit het feit dat het lekker rustig was in het restaurant!

We hebben echt heerlijk gegeten. Stefan en Ester hadden calamari vooraf en we kregen heerlijk brood met olijfolie. Het leuke van dit restaurant is dat je op het tafelkleed mag tekenen en dat hebben we dan ook volop gedaan!
 











Als hoofdgerecht had Stefan de Chicken under a Brick (geroosterde kip met salie, rozemarijn/knoflook aardappelen uit de oven en een soort broccoli), Ester had cannelloni met kip en spinazie en ik had Chicken cacciatore (kip in een ovenschaal met een soort jachtsaus met champignons, paprika en veel knoflook, dit werd geserveerd met verse pasta met tomatensaus).
 











Ik had bewust geen voorgerecht genomen want ik wilde een dessert :). Tot mijn grote vreugde hadden ze cannoli met ricottaroom en pistachenoten op de kaart staan dus die nam ik, Ester had vanille-ijs en Stefan had cappuccino (hij zat echt vol). De cannoli was echt hemels!










Stefan besloot dat dit restaurant op zijn favorietenlijstje komt en dat hij er wel vaker wil eten.... Daar moet hij dus wel voor terugkomen, maar dat vindt hij niet erg zegt hij !! Onderstaande foto is dan ook het "Stefan approved" keurmerk :).
 

Na het eten zijn we naar huis gereden en hebben Ester en ik nog even lekker een rondje om het meer gelopen. Ik zag een soort duiven en heb nog een mooie foto gemaakt.
 

De rest van de avond hebben we op de bank doorgebracht onder het genot van een film en een drankje. Dinsdag vertrekken we om een uur of 10 richting Orlando Sanford en dan zit het er echt op. Deze week is echt voorbij gevlogen! Mijn laatste blog komt weer vanuit Nederland, voor nu wederom bedankt voor het meelezen en graag tot de volgende keer!!