Dagje rommelen.....

De wekker liep vroeg af voor Ron en Dirk want hij moest om 7.30 uur bij de Ford garage zijn, de binnenverlichting is niet helemaal goed dus dat zouden ze gaan herstellen (let vooral op dat "zouden"). Ik werd zelf om 8.45 uur wakker, Bertha zat ook net beneden en had al koffie gezet (joehoe!!). We kregen inmiddels mailtjes van Dirk dat er iets niet goed ging want ze bleken de verkeerde kabel te hebben besteld en dat zagen ze dus pas toen alles open lag.....Dat betekende dus dat alles weer dicht moest en er een nieuwe afspraak gemaakt moest worden. Toen de auto echter de garage uitgereden werd bleek dat de navigatie het niet meer deed. Ze vroegen doodleuk of Ron geen navigatie op zijn IPhone had zodat hij die kon gebruiken, dat dacht hij dus niet! Kortom, de auto moest weer naar binnen en het probleem werd opgelost. De heren baalden hier uiteraard behoorlijk van, want ook de koffie was niet te drinken! Ron noemde het al teffie (een kruising tussen thee en koffie)! Maar goed, uiteindelijk waren ze rond een uur of half 12 weer thuis waarna we naar Orlando zijn gereden om een afspraak te maken bij Ifly Orlando. De meiden gaan morgen met z'n drieen indoor skydiven!

Toen we de afspraak gemaakt hadden zijn we richting huis gegaan, omdat het inmiddels na 13.00 uur was begonnen de maagjes behoorlijk te knorren dus besloten we bij Yellow Dog Eats in ons eigen Windermere te gaan eten. Bij aankomst was het er loeidruk dus we zouden al bijna rechtsomkeert maken toen Ron een tafel vrij zag komen alwaar we meteen neerploften. Het is een soort hippie-restaurant zonder bediening dus Ron haalde eerst een paar menukaarten zodat we een keus konden maken. Ron ging voor de Buffalo Soldier: Tender, smoked chicken, Jack, Cheddar and Blue cheese dressing, fresh shredded lettuce, vine ripened tomato, red onion, crispy cucumber slices, orange Cointreau mayo, jalapeƱo ranch, and homemade buffalo sauce all come together in a southwest chipotle wrap. “One Love”. Dirk nam de Classic Yellow Dog Club: Honey mesquite roasted turkey piled high with smoked Gouda cheese, pecan-smoked bacon, crunchy cucumber, crisp leaf lettuce and orange Cointreau mayo, served on thick sliced multi-grain bread. Bertha en ik namen de Holy Crap: Named by a beloved friend and customer, this weekly special quickly became a fan fave! Featuring our honey mesquite roasted turkey piled high and pressed to perfection with avocado, pecan-smoked bacon, goat cheese, red onions and basil mayo served on our thick sliced multi-grain bread. En Pascal had een chocoladekoekje want de rest lustte hij niet :).
Onderstaande foto's hebben we in en bij het restaurant gemaakt:
 

 

 

 

 

 

Onderweg hebben we contact gehad met Sally want omdat we vanavond pannenkoeken gingen eten (Bertha en ik niet hoor, wij nemen kip met sla en aardappelpuree) nodigden we haar en Vaughn uit om bij ons te komen eten, de uitnodiging werd in dank aanvaard! Rond een uur of half 3 waren we thuis en gingen de mannen even een uurtje liggen, Bertha en ik gingen de boodschappen halen. Bertha ging rijden (voor de tweede keer naar de Publix en weer terug, je moet ergens beginnen nietwaar).


Thuis aangekomen heb ik eerst mijn blog over woensdag gemaakt, terwijl ik dit deed kwamen Sally en Vaughn aan dus moest mijn blogje even wachten. Ze wilden alles weten over onze trip en waren totaal vertederd bij het zien van de foto's die we gemaakt hadden bij het Dolphin Rescue Center. Ondertussen waren de eerste berichten ook binnengedruppeld over het neergestorte vliegtuig van Malaysia Airlines, daar werden we wel even stil van...... We hebben de tv ook nog een tijdje aan laten staan om de berichtgeving te volgen.

Ron ging nog met Vaughn naar de walk-in clinic bij Walgreens want zijn hoest wil maar niet overgaan, dat vroeg om maatregelen! Een uurtje later kwamen ze weer terug, hij blijkt een vorm van bronchitis te hebben en heeft medicijnen gekregen die snel moeten aanslaan (duim duim). Dirk was inmiddels begonnen met het maken van het pannenkoekenbeslag en ik ging de sla klaarmaken. Het eten was (alweer) erg lekker en we hebben gezellig zitten kletsen.
 

 





De maaltijd werd traditioneel afgesloten met een kopje koffie en daarna gingen ze weer naar huis want Vaughn moet vroeg op om te gaan werken. Wij zijn vervolgens nog een rondje om het meer gaan wandelen en zitten nu een of ander nutteloos spaans muziekprogramma te kijken want het schijnt dat Austin Mahone (Michelle's favoriete zanger) nog op gaat treden.....

Lekker dagje weer geweest!

Driving home again!

Na een heerlijk nachtje slapen (dat alleen verstoord werd door de airco die op standje noordpool stond) stonden we om 8 uur op. Ontbijt in het hotel was niet inbegrepen maar daar had Ron al een oplossing voor gevonden, verderop in de straat zat een Ihop en aangezien hij daar al eens gegeten had wist hij te vertellen dat het ontbijt er heerlijk was. Ik had de meeste bagage de avond ervoor al ingepakt dus we hoefden alleen de laatste dingetjes nog in de koffertjes te mikken en we waren klaar om te gaan. Voordat we gingen heb ik nog wel even koffie gezet want zonder koffie ben ik niets.....

Uitchecken was zo gepiept, de receptioniste vroeg nog of we het naar onze zin hadden gehad en na mijn bevestigende antwoord wenste ze ons een goede reis toe en stapten we weer in de auto.
 
Op naar Ihop voor het ontbijt! Na 5 minuten waren we er al en kregen we meteen een tafeltje toegewezen. De keuze voor onze ontbijtjes liep een beetje uiteen: Ron had een vegetarische omelet (met champignons, paprika, uitjes, cheddarkaas) met toast, ik had dezelfde omelet maar dan met extra ham en hash browns, Michelle had een enorme wafel met rood fruit en slagroom en Pascal had een grilled cheese-sandwich vergezeld door een bakje gemengd vers fruit.
 



 



 
 
Na deze heerlijke maaltijd stapten we weer in de auto om op weg te gaan naar Windermere, een rit van ruim 7 uur! Na ongeveer anderhalf uur zag ik een groot beeld van een dolfijn naast de weg met een bord Dolphin Rescue Center. Aangezien we dolfijnen prachtig vinden besloten we te gaan kijken of we het konden bezoeken.
 
 
Dat kon en na het betalen van het entreegeld liepen we naar binnen. Het bleek een soort opvangcentrum voor dolfijnen te zijn, dolfijnen de gewond zijn geraakt worden hier opgevangen en blijven er vaak ook wonen. Er wonen ook dolfijnen die er geboren zijn. Het leek een beetje op de lagune van het Dolfinarium maar dan afgezet met netten. Je kon ze overal erg goed zien en het leuke was dat ze de mensen ook observeren. Er waren er een aantal aan het spelen, dat was echt een leuk gezicht!
 
 


 


 


Na anderhalf uur besloten we weer verder te gaan want we hadden nog een behoorlijke rit voor de boeg! De temperatuur liep lekker op (graadje of 32) maar gelukkig doet onze airco het prima en raakten we niet oververhit..... De tocht verliep lekker vlot, ik zou het stuur van Ron overnemen na Miami (ongeveer op de helft) maar dat liep toch even anders. Net voorbij Miami begon het namelijk behoorlijk te regenen en zoals de gemiddelde Floridaganger weet rijden Amerikanen normaal al niet goed maar als het regent wordt het nog beroerder! Ron besloot dus dat het beter was als hij nog even door zou rijden en ik het zou overnemen als het beter werd. Uiteindelijk heb ik de laatste twee uur gereden, alleen een beetje jammer dat de rest van het gezin dan rare foto's gaat maken en berichten op Facebook gaat plaatsen.
Mama rijdt!
Dat valt toch best mee?



 



 
 
 
 
 
 
 
 
Onderweg zag ik een paar zwarte dingen bij de bosrand, ik dacht dat het gieren waren maar het bleken zwijntjes te zijn (opmerking van dochterlief: gieren hebben toch niet vier poten en een staartje mam!). Mijn antwoord hierop was dat ik het niet goed kon zien aangezien het belangrijker was om op de weg te letten nietwaar.....
 
Onderweg hebben we contact opgenomen met Bertha en Dirk om te vragen wat hun plannen waren met eten. Volgens de navigatie zouden we rond 18.15 uur in de regio Lake Buena Vista aankomen dus we spraken af bij Applebee's. We arriveerden inderdaad om 18.15 uur en de Blankies kwamen 5 minuten later. De maaltijd was heerlijk (as usual) en we waren uiteindelijk rond een uur of 9 thuis. Als je het aantal tassen zag die uit de auto kwamen zou je zeggen dat we een week weg waren geweest, hihi. Bertha ging een pot koffie zetten dus we namen nog een lekker bakkie en daarna nog een drankje. Ron ging naar bed en ik volgde rond 23.30 uur (ik zat mijn blog nog bij te werken).
Einde van een paar leuke dagen!!
 

 
 


On our way to Key West.....

De wekker liep om 6 uur af want we wilden op tijd naar Key West vertrekken. Eerst de kids uit bed getrommeld en allemaal aangekleed en opgefrist. Vervolgens zijn we naar de ontbijtzaal annex lobby gelopen voor ons ontbijtje. Het ontbijt was redelijk summier (zoals meestal). Ze hadden brood (met daarnaast de broodnodige toaster), muffins, cornflakes en zo, nogal chemisch uitziende gebakken eitjes (de best eetbaar waren met peper en zout), worstjes en kleine hamburgers (?), koffie, thee en met water aangelengd sap uit een automaat (jakkes). Oh ja, ze hadden ook nog kleine bakjes vetvrije yoghurt... Maar goed, al met al best een redelijk ontbijt!
 

Na het ontbijt hebben we de spullen ingeladen en gingen we op weg naar Key West.
 

De wegen rondom Miami waren nogal druk maar er stond gelukkig geen file..... Na ruim anderhalf uur kwamen we bij het begin van Highway 1 aan en begonnen we aan het lange stuk naar Key West. Via allerlei eilandjes (waaronder Key Largo, Islamorada en heel veel eilandjes die namen hebben die met Key beginnen maar waarvan ik de namen al ben vergeten) kwamen we op de Overseas Highway aan. Deze snelweg is een lange brug die naar Key West gaat.
 

 

 









 
 
Onze navigatie vertelde ons precies waar we moesten zijn dus stonden we rond een uur of 11 al bij het Parrot Key Resort. Ook hier was de kamer nog niet klaar maar we kregen wel meteen de mededeling dat we een upgrade hadden gekregen van een Gardenview naar een Waterfront kamer (altijd leuk). We lieten de bagage en ons telefoonnummer achter, de receptionist beloofde ons te bellen als de kamer klaar was. In de auto programmeerde Ron het adres van het Hemingway House in de navigatie want dit stond als eerste op onze "to do list". In het Hemingway House heeft de schrijver Ernest Hemingway een tijd gewoond samen met heel veel katten. Nou is dat op zich niet zo bijzonder ware het niet dat er nog altijd afstammelingen van deze katten wonen en dat ze 6 i.p.v. 5 tenen aan hun voorpoten hebben, dat wilden we natuurlijk wel zien! Nadat we de auto redelijk dichtbij geparkeerd hadden kochten we de entreebewijzen en konden we alles aanschouwen.
 
We zagen meteen al een aantal van de katten en ze hadden inderdaad 6 tenen, ook hadden ze een vrij hoog kopje en grote oren. Ik vond ze nog het meest op kleine tijgers lijken.....

 

 

 

 

De gids vertelde dat er op dit moment 48 katten op het terrein wonen en dat ze hun personeel hebben waaronder een dierenarts die een keer per week komt om ze na te kijken! Na de rondleiding hebben we nog een rondje gemaakt langs alle katten en langs de begraafplaats waar alle katten worden begraven (let vooral op de namen):
 
 
 
 
 
We konden ons met veel pijn en moeite losrukken van deze schattige en lieve dieren maar hebben het toch maar gedaan want we gingen op weg naar ons tweede doel, een museum dat in het teken stond van Mel Fisher. Deze meneer was een schatzoeker die vrijwel zijn hele leven op zoek is geweest naar een gezonken spaans galjoen genaamd de Arocha. Dit galjoen was, ik meen ergens in 1621 of zo, gezonken tijdens een zware storm en had een enorme schat aan boord. Het is hem uiteindelijk gelukt het schip te vinden en de schat, ter waarde van een half biljoen dollar, naar de oppervlakte te brengen. In het museum zijn een aantal originele stukken te vinden waaronder munten en sieraden maar ook replica's, reuze interessant om te zien! Vervolgens zijn we teruggelopen naar de auto, we wilden ook nog naar de boei die het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten markeert en dat was te ver (en te warm) om te lopen. Onderstaande foto is daar gemaakt:

 
We waren inmiddels wel aan wat koelte toe en hadden ook een telefoontje van het hotel gehad dat de kamer klaar was dus besloten we daar naartoe te gaan. Bij aankomst in de kamer(s) waren we aangenaam verrast! We wisten uiteraard wel dat we een soort appartement hadden met twee slaapkamers maar dat het zo mooi was.......
 

 

 

 
Onze kamers waren verdeeld over twee verdiepingen. Je kwam binnen in een halletje waarna er een trap naar boven ging, hier bevond zich de woonkamer met balkon en onze slaapkamer met badkamer een ook een balkon. Op de bovenste verdieping was de kamer van de kinderen, ook zij hadden een badkamer. We waren dus van alle gemakken voorzien!
 
De kids gingen lekker even zwemmen met Ron (er waren 4 kleine zwembaden) en ik ben even lekker gaan liggen. Nadat iedereen weer terug was zijn we uit eten gegaan bij TGI Friday's, het zat aan de overkant van de weg dus we konden het lopend af. Na het eten zijn we nog even naar Ross gegaan, geinig voor weinig zoals altijd! Michelle moest nog nieuwe sportschoenen hebben en die vond ze bij Footlocker. Terwijl we daar stonden heb ik nog even geskyped met Bep die meteen Michelle's schoenen heeft bewonderd :). Ron wilde nog ijs halen dus zijn we via de Walgreens (die naast het hotel zat) teruggelopen. Pascal is vrij snel daarna naar bed gegaan en wij hebben nog even lekker tv gekeken. Einde van een vermoeiende maar hele leuke dag!
 
P.S.: we zagen nog een leguaan op het parkeerterrein van de Walgreens, hij was knalgroen!