Leaving on a jet plane......

Veel te snel was de vertrekdag aangebroken, op zich een goed teken want dat betekent dat we het erg naar ons zin hebben gehad en de tijd voorbij is gevlogen. Niet zo'n best teken is dat ik van iedereen berichtjes kreeg dat het erg koud en nat was in Nederland :-(.

Zoals gewoonlijk sliep ik niet al te best dus ik was al vroeg op. Vond ik zelf niet erg want dan kon ik nog even de laatste dingetjes doen. Bovendien wilden we Sally en de rest nog even gedag zeggen op de Wintergarden Market alvorens naar het vliegveld te rijden dus we konden de tijd goed gebruiken. Om half 11 laadden we de bagage in de auto en vertrokken we richting de markt. Na iedereen uitgebreid te hebben geknuffeld stapten we om kwart over 11 weer in de auto, ons vertrekmoment kwam steeds dichterbij.

Om 12.05 uur waren we bij de vertrekhal aangekomen, het was niet druk bij de balie dus konden we eerst nog even afscheid nemen van Ron en Matthijs. Zij gingen vervolgens terug naar de auto (hij stond ergens waar hij niet mocht staan maar er was verder geen plaats) en wij gingen de bagage afgeven en de boardingpasses afdrukken. Ik had donderdag gezien dat we op de korte vlucht naar Chicago op rij 7 zouden zitten en op de lange vlucht op rij 30. Tot mijn schrik bleek ik nu echter op rij 7 te zitten en de kinderen op rij 38! Ik moest maar bij de gate proberen te regelen dat we alsnog bij elkaar konden zitten want dat konden ze bij de computers dus niet voor me doen.

Binnen 10 minuten waren we door security heen en stapten we in de monorail naar gate 46 (niet het meest bruisende gedeelte van het vliegveld).

Voordat we naar de gate gingen haalden we nog wat te drinken, daarna gingen we naar de toiletten om onze korte broeken om te ruilen voor een trainingsbroek.

Bij de gate aangekomen was het een drukte van belang. Ik ging naar de balie en legde het probleem met de stoelen uit, ze ging kijken wat ze voor ons kon doen maar zei er wel meteen bij dat de vlucht fully booked was (met andere woorden, helaas pindakaas). Ik moest het even afwachten. Na een paar minuten riep ze ons weer bij haar en zei dat ze nog steeds 2 stoelen op rij 38 had en eentje op rij 36. Daar zijn we maar mee akkoord gegaan, ik ging naast Pascal en Michelle ging "alleen". Ik bleek een redelijk corpulente Amerikaan naast me te hebben zitten die tot overmaat van ramp ook nog een zakje Japanse knabbelmix bij zich bleek te hebben! Hij had de armleuning opgeklapt wat dus inhield dat hij een deel van mijn zitruimte innam. Michelle had overigens hetzelfde probleem alleen zij had een zwaar-ademend persoon naast zich. Kortom, we waren blij dat we in Chicago aankwamen.

We arriveerden bij gate C26 en moesten naar C19 voor onze connecting flight, hiervoor hadden we ruim 2 uur de tijd dus dat moest geen probleem opleven. Tegenover de gate zat een kleine foodcourt, we aten pizza. Het boarden verliep zoals altijd licht chaotisch maar wel vlot. We installeerden ons en wachtten tot het vliegtuig zou gaan opstijgen. Rond 2.10 uur gingen we zoals gepland de lucht in en begonnen we aan het lange stuk naar huis, de vliegtijd bedroeg 7.45 uur en we zouden een half uur eerder aankomen dan gepland.

 

We kregen zoals altijd eerst een drankje geserveerd, daarna kwam de warme maaltijd. Op mijn vraag wanneer het kindermenu voor Pascal zou komen kreeg ik als antwoord dat ze niets wist van mijn bestelling en dat ze niets anders had dan barbecue-chicken met aardappelpuree en gemengde groenten of pasta met kaassaus...... Hij lust dat allebei niet (ik ook niet overigens want die pasta smaakt naar plastic)! Helaas was dit niet de eerste keer dat ze geen kindermenu hadden bij United, het is tot nu toe elke keer geweest terwijl het op de heenreis bij Lufthansa altijd prima gaat (heb ik de stewardess ook verteld en ze vond me volgens mij niet echt aardig meer).
Gelukkig had ik nog verpakte croissantjes gevuld met chocoladepasta uit Nederland meegenomen dus die heeft hij toen maar gegeten. Ik had zelf, bij gebrek aan beter, gekozen voor de kip maar het overgrote deel is in de vuilnisbak verdwenen. De kip en aardappelpuree waren droog en de erbij geserveerde sla was warm (jakkes), alleen het chocoladekoekje wat erbij zat vond ik wel redelijk dus die heb ik opgegeten.

Na het eten deden we alledrie een poging om te slapen. Michelle en Pascal waren al snel in dromenland, bij mij ging het iets minder. Ik slaap altijd al slecht in een vliegtuig maar had nu ook nog een meneer achter me zitten die constant met zijn voeten onder mijn stoel zat. Ach, ik heb mijn voeten aardig in beweging gehouden want elke keer als hij mijn voeten (in gympen) raakte trapte ik naar achteren...... Niet zo aardig maar goed, je moet toch iets he?
Uiteindelijk heb ik toch nog bijna twee uur liggen doezelen en werd om 7 uur wakker, we moesten toen nog twee uur vliegen. Het ontbijt werd tegen 8 uur geserveerd en wat schetste mijn verbazing? Pascal kreeg een kinderontbijt....... Wij kregen de welbekende zachte croissantjes met jam en keiharde boter en koffie of sap, honger maakt rauwe bonen zoet!

Om 9 uur stonden we op de landingsbaan van Schiphol en het regende ;-(. Bij de paspoortcontrole was het ontzettend druk en ook de bagage liet even op zich wachten. Ons ontvangstcomité bestaand uit Stefan en Ester stonden op ons te wachten in de hal. We zijn naar de auto gelopen (bibberend) en waren uiteindelijk rond 11 uur thuis alwaar een luid miauwende Vlokje (kat) na 5 minuten aan kwam lopen om ons te begroeten en ons niet meer alleen heeft gelaten :-).

We zijn weer thuis!

Ik wil iedereen bedanken voor het meelezen en graag tot de volgende keer!

P.S. Michelle moest om 16.00 uur ook nog een kampioenswedstrijd basketballen. Ze zijn kampioen geworden in hun klasse!